Соли 2020. Одамон интизораш буданд. Аз рақамҳояш фоли толеъи баланд мезаданд…

Бовар мекарданд, ки дунё дигар мешавад… ва шуд. Шуд!
Дигар Парижу Риму Ню Йорк қувваи ҷозибаи худро гум кардаанд,
мардум барои дидани Садди бузурги Чин ва шоҳкориҳои Дубай
намешитобад. Ҳатто Маккаю Мадина холӣ шудаанд.
Варзишгоҳҳои бузург беодам, кӯчаю хиёбон беодам, боғу гулгашт
беодам… Оғӯшгирию бӯсобӯсӣ хатарзо шудаву саломи даст ба даст
дигар нишони дӯстӣ нест. Аёдат накардани волидайну дӯстон акнун
нишони муҳаббат ба онҳо шудааст. Одамон аз нишастани зиёд миёни
чордевори танги худ хонабезор шудаанду ҷойи рафтан надоранд.

Марзҳо баста, дарвозаҳои шаҳрҳо маҳкам…

Одамон фаҳмиданд, ки пулу сарват, мақому мартаба ва ҳусну ҷамол
ҳич арзише надоранд ва наметавонанд вақти зарурӣ ҳатто як нафасе касро дар паноҳи худ бигиранд. Ҳатто як нафас…

Вале ҳаёт дар рӯи Замин идома дорад. Танҳо одамонанд, ки дар қафасҳояшон худро банд ва бандӣ кардаанд. Аҷиб, вале табиат бидуни одамону фаъолияти онҳо поктар ва зеботар ҳам шудааст. Пас, эй инсон, дар хотир бигир ва ҳушёр бош, ту дар рӯи Замин меҳмон ҳастӣ, на хоҷаи он!

Муаллифи матн ва шарҳи акс Bachai khub

Шукр Парвардигорро, ки он ҳама вас-васаву воҳимаву оммавӣ дорухонадавию орду картошкахарӣ хатм шуд. Зиндагӣ мисле ки ба маҷрои қаблӣ бармегардад (ҳарчанд пас аз эълони мавҷудияти коронавируси нав дар кишвар ҳам дар деҳаҳо ҳама чӣ маъмулӣ буд. Одамон бо ҳам оғуш мекушоданд, гуруҳ-гуруҳ дар кӯчаҳо менишастанду ба қавли худашон чақ-чақ мекарданд).

Ҳоло вазъи куруноӣ то ҳадде беҳтар менамояд, аммо дар зеҳни ман чанд саволе мечархад, ки мехоҳам бо шумои гиромӣ дар миён бигзорам ва шояд ҳам кадом мутахассисе тавонад ҷавобҳое бар онҳо бидиҳад.

Моҳи январ-феврали имсол бархе минтақаҳои Тоҷикистон шоҳиди бемории шадиде шуданд, ки назир надошт. Баъзеҳо хонаводаӣ бемор шуданд ва онро хеле сахт пушти сар карданд. Қисме танҳо пас аз анҷоми давраи муйяни сӯзандорӯ шифо ёфтанд. Ин маризӣ бештар кӯдаконро азият дод. Нишонаҳои он – зуком, нафастангӣ, ҳарорати баланд — ба коронавируси насли нав – КОВИД-19 монанд буд. СУОЛ: Оё имкон дорад, ки ҳамон беморӣ КОВИД-19 ё кадом як шакли дигари он бошад? (ҳарчанд то ҷойе огоҳем, бархе минтақаҳо аз он зуком талафоти ҷонӣ надоштанд, аммо бархе дӯстон гуфтанд, ки дар бархе минтақаҳои ҷануби кишвар теъдоди қурбониёни он, асосан афроди солманд кам набудааст).

Коҳиши босуръати сироятёбӣ ба КОВИД-19-ро дар Тоҷикистон бархеҳо ба гармии ҳарорати ҳаво рабт медиҳанд ва мегӯянд, эҳтимол тирамоҳ шоҳиди мавҷи дуввуми он шавем. Агар КОВИД-19 аз гармӣ ҳарос дорад, пас кишварҳои африқоӣ ва Арабистони Саудӣ чаро истисно буданд?

Куҷое хондам, ки вируси куруно ҳар навбат, ки аз як организм берун мешавад ва ба организми дигар ворид мегардад, заифтар мегардад, яъне ҳар бор ба организми инсон мутобиқ шудан мегирад. Вобаста ба ин ҳадс мезананд, ки шояд сабаби “сабук” омадани КОВИД-19 дар кишвар хеле дер ба Тоҷикистон расидани он буд, яъне то ин замон вирус хеле заиф ва ба организм мутобиқ гардид. Ин то куҷо метавонад дуруст бошад?

Дирӯз, 3 май касеро ба Рӯзи озодии баён табрик накардам ва хушбахтона касе ҳам маро ба ин рӯз шодбош нагуфт. Далеле барои табрик кардани ҳамкасбон наёфтам ва фикр мекунам ҳамқаламон ҳам ҳамин тур…

Дилам ба ёди хабаргузории “Озодагон” таҳ кашид, ки дирӯз мавлуд дошт. Ҳарчанд умри тӯлонӣ надид, аммо хотироташ ҳеч гоҳ аз мағзам зудуда намешавад…

Ба ёди рӯзҳое афтодам, ки майдони расонаӣ гарм буд, фазои рӯзноманигорӣ форам; Ҳар “Рӯзи нав”-ро интизор мешудему ба “Нерӯи сухан” бовар доштем. Дар фикри “Одаму олам” будем ва аз “Имрӯз” бо “Нигоҳ”-и тозае ба ояндаи “Миллат” менигаристем, то ҳамеша дар қатори “Озодагон” бошем!

Ё мо аз чизе хабар надоштем ё он солҳо воқеан ҷомеаи журналистӣ аз бахиливу буғзу кина дуртар буд. Ҳарчанд ҳамраъйии журналистон идеолӣ набуд, аммо вуҷуд дошт. Журналистика қадр дошту сухани журналист вазн.  

Барои изҳори андеша ва танқид аз ҷониби садҳо фейк тамғаи “хоин”-у “фурухташуда”-ву “соҳиби хоҷаи хориҷӣ” ба пешониат зада намешуд, агар касе эътирозе дошт онро муаддабона ва дар худи ҳамон расона нашр мекард…

Он солҳо бо 3 май табрик кардани ҳамкасбон арзиш дошт. Ҳоло чӣ? Вақте фазои рӯзноманигорӣ дар ҳоли қазо қарор дорад, вақте даҳҳо журналист ночор тарки касб намуда, қисме ҳатто маҷбур ба фирор шудаанд, вақте чанд ҳамкасб дар зиндон аст (охирин намунааш Далер Шарифов) чӣ тавр бояд Рӯзи озодии баёнро муборак бигӯем?

Аммо дар фазои имрӯзи рӯзноманигорӣ мешавад барои талошҳо ҷиҳати то андозае инъикоси воқеии вазъ ба тимҳои Радиои Озодӣ ва “Азия Плюс” ташаккур кард. Инчунин, ба шахсиятҳои алоҳидае, ки бо вуҷуди мушкилиҳо дар фикри рушди журналистика ҳастанд ё рисолати худро то андозае иҷро мекунанд, аз ҷумла Шаҳло Акобирова ва Раҷаби Мирзо бояд раҳмат гуфт.

Умедворам, 3 майи соли 2021 аввалин шуда, ҳамкасбонро ба Рӯзи озодии баён табрик мекунам ва аз шодбошиҳои онҳо низ хурсанд мешавам. То он замон Худованд ҳар яки моро ҳифз кунад!

Агар интихоботҳо шаффоф набошанд хеле бад аст, аммо фоҷиа нест, агар омори иҷро шудани нақшаи картошкаву кадуву бодиринг шаффоф набошад, мусибат нест, аммо агар вазъи воқеии сироятёбӣ ва паҳншавии КОВИД-19 шаффоф набошад, метавонад сабаби фоҷиа ва мусибати бузург шавад…

Исми Тоҷикистон дар таърихи башар ҳамчун кишвари озод аз коронавируси нав сабт намешавад. Аммо имкон дорад, ба унвони давлате, ки ин бемории ҳамагирро бо паёмадҳои камтарин пушти сар кардааст, шинохта шавем. Барои омода шудан дар муқобила ва пешгирӣ аз паҳншавии КОВИД-19 фурсати андак надоштем, зеро ин беморӣ дертар марзи моро убур кард; метавонистем аз таҷрибаҳои муваффақи кишварҳои дигар истифода бурда, ғалатҳои дигаронро  такрор накунем.  

Шаффофият дар ин замина хеле муҳим аст. Кори ситоди ҷумҳуриявӣ ва Вазорати тандурустӣ бояд шаффоф бошад, оморҳо бояд шаффоф бошанд. Пинҳон кардани факту рақам ҳеч нафъе надорад…

Ҳоло ба ин мавзӯъ барнамегардем, ки чаро дар остонаи ба Тоҷикистон омадани ҳайате аз Созмони ҷаҳонии тандурустӣ якбора 15 ҳолати сироятшавӣ ба коронавируси нав сабт шуд, дар ҳоле ки пеш аз ин мавҷуд будани КОВИД-19 дар кишвар боисрор рад мегардид. Аммо акнун фурсати шаффофият ва муттаҳид будан расидааст. Умедворам, ҳар амали подоше дорад ва ҳар нафар дер ё зуд билохира подоши амали худро мегирад.   

Дар мубориза бо коронавируси нав бояд муттаҳид буд, ҳоло вақти “сояи ҳамдигарро аз девор тарошидан” нест, фурсати “душмантарошӣ” нест. Замони ба “давлатӣ” ва “ғайриҳукуматӣ” ҷудо кардан нест. “Фабрикаи ҷавоб” бояд “чилла” биншинад ва “фурӯхташуда”-ву “хоҷаи хориҷӣ”-ву “душмани миллат” наҷӯяд. Ҳоло фурсати як мушт шудан аст. Ҳоло ҳамагӣ як “душман”, як “хоҷаи хориҷӣ” дорем, ки он куруност. Вазорати тандурустӣ ба танҳоӣ наметавонад дар мубориза бо КОВИД-19 дастболо шавад. Фаъол будани ҳар як инсон муҳим аст. Ҳоло фурсати дастгирии моддиву маънавӣ аз табибон аст.  

Ва ҳатман, ки куруно охири дунё нест. Худо хоҳад дубора ба рӯзҳои орому осуда мерасем, танҳо ин рӯзҳо бояд аз эҳтиёт кор гирифт, қоидаҳои беҳдоштиро риоят кард ва бидуни зарурат аз манзил берун нарафт… 

Бори аввал нест, ки дар Тоҷикистон “нони дуввум” ба мавзӯи рақами аввал табдил мешавад. Боре барои як миллион тонна ҳосил бардоштан, боре барои камчин шуданаш дар бозор, боре барои соҳиби ид гардидан ва чанд маротиба барои гарон шудани нарх картошка сари забони хосу ом гардидааст. Ва ин шабу рӯз ҳам сабаби ахир картошкаро ба қатори мавзӯоти доғ ворид кард. Арзиши он якбора боло рафт ва барои бисёриҳо дастнорас шуд. Хушбахтона мардуми мо одати хубе доранд, ки аз ҳар чизи баде ҳам хушгӯӣ месозанд. Чанде аз ин зарофатҳоро гирд овардем, то ҷойи андуҳ, дар лабонатон табассум гул кунад.   

Чанд моҳ пас аз он ки Далер Шарифов аз телевизиони “Сафина” бо “хоҳиш”-и худ аз кор рафт, як коргардони шинохтаи ин шабака ӯро дар роҳ дида мепурсад: “Ҳоло дар куҷо кор мекунӣ?” Далер дар посух мегӯяд, ки “ҳоло бекор”. Коргардон бадоҳатан таъкид мекунад: “Эҳтиёт кун, ки ҳаминашро ҳам нагиранд”. Ва билохира ҳаминашро ҳам аз Далер гирифтаанд…

Як соли маҳрумият аз озодӣ. Ҳукме, ки додраси Додгоҳи ноҳияи Шоҳмансури Душанбе барои  Далер Шарифов таъин кард. Бо назардошти ин ки Далер наздик ба се моҳи ахир дар “СИЗО” буд, акнун бояд 9 моҳи дигар дар зиндони низомаш умумии Ёвон бимонад. Далер 28 январ барои суҳбат даъват ва боздошт шуд. Ӯро бар пояи моддаи 189, қисми 1- Кодекси ҷиноӣ муҷрим шинохтанд. Ҷурме, ки худи Далер эътироф намекунад.

Дар сухани охиринаш ҳам имрӯз, 16 апрел гуфтааст, худро тибқи ин модда гунаҳкор намешуморад.

Як сол вақти андак нест. Ин муҳлат дар озодӣ зуд мегузарад, аммо пушти панҷараҳо ҳар рӯз ба як сол баробар аст…

Далер як фарди озода аст ва хеле мутаасифам, ки ҳоло маҷбур аст як соли умрашро дар ҷойи маҳрумият аз озодӣ пушти сар кунад. Ӯ ба монанди ҳар тоҷики асил ватану миллаташро дӯст медорад ва ҳамеша мехост Тоҷикистонро як кишвари пешрафтаву тавсеаёфта бубинад.

Ҷойи ӯ озодӣ буд, на зиндон!

Худованд ҳифзат кунад, Далер!

Як дӯсти хубе дорам. Одамгариаш ба қавле “ба хироҷи як мамлакат меарзад”. Панҷ панҷааш ҳунар аст – бар иловаи ихтисоси аслӣ (наменависам, то зуд ошкор нашавад)))), заргарӣ, паррандапарварӣ, тиҷорат ва чанд кори дигарро хуб уҳда мекунад. Аммо як камбудии ҷиддӣ дорад: агар аз чизе ё касе асабӣ шуд, он қадар дашном мекунад, ки беҳисоб. Ва дашномҳояш ҳам маъмулӣ, қолабӣ ё “стандартӣ” нестанд. Фикр мекунам агар сабқати дашномдеҳон баргузор шавад, ҳамаро бо як нӯл мезанад ва баранда мешавад. Қисса кутоҳ, як вақт дар як сафари хориҷӣ бо ҳамин рафиқ ҳамроҳ будем. Як ҳолате пеш омад, ки зиёд асабӣ шудам ва вақте дар ҷавоб аз даҳонам танҳо “аблаҳ” баромад, рафиқ ба ҷойи ман он қадар борони дашномеро рехт, ки ту гӯӣ “торнадо” бархестааст. На холаи он “қаҳрамон” монд, на аммааш ва на дуртарин авлоди бибикалони бибикалонаш. Ҳафт пушташро навозиш карду ҳатто ба “гунҷишкҳои сари нигас” ҳам раҳм накард. Рӯзи гузашта зиёд мехостам, ки ин дӯст пешам бошад ва ба ҷойи ман ширкати Тселро дашномборон кунад…

Чанд рӯз аст, ки аксар аз тасмими гарон шудани арзиши тарофаҳои ширкатҳои мобилӣ интиқод мекунанд. Шабакаҳои иҷтимоӣ моломол аз шиква аст. Болои сӯхта намакоб суръати интернет ба ҳадде заиф шуда, ки дар сабқати дав аз сангушт ақиб мемонад. Ва аламовару дардноктар ин аст, ки ягон ширкат қазияро шарҳ намедиҳад ва ҳатто барои суръати интернеташ узр намепурсад. Эътироф кардан намехоҳанд, ки бо шарофати муштариҳо корашон пешрав ва ба қавле “муйлабашон дар руған аст”, балки шояд фикр мекунанд онҳо ҳастанд, ки муштариён зиндаанд. Дар чанд соли ахир аз ҷониби ширкатҳои мобилии алоҳида беэҳтиромии зиёдеро шоҳид будаем ва рафта-рафта ҳолат бадтар мешавад.

Дирӯз тақрибан ду соат умуман аз телефони мобил натавонистам интернетро фаъол кунам, дар ҳоле ки тавозуни пурра аст ва бастаи “Суҳбати шаҳрӣ” аз Тсел, ки 69 сомонӣ моҳонапулӣ дорад, пайваст буд. Аҷибаш он аст, ки ишораи 4G фаъол аст, аммо интернет умуман кор намекунад.  Пас аз ду соат тасмим гирифтам, дар Фейсбук чизе унвонии Тсел нависам ва ҳудуди якуним соати дигар лозим шуд, то он паём нашр шавад.

Кори ҳамкасби мо Далер Имомалӣ бароям хеле писанд омад, ки суҳбаташ бо оператори Тселро сабт кард. Онҷо оператор ба саволи Далер, ки чаро тарофааш бидуни розиги вай иваз мешавад, ҷавоби дақиқ надод. Далер маҷбур шуд ба идораи асосии Тсел биравад ва онҷо ҳам посухҳо қонеъкунанда набуданд ва ӯ бо нишони эътироз аз баҳри муштарии ин ширкат будан, даргузашт.

Ва тахмин мекунам, агар вазъ тағйир накунад, ояндаи наздик онҳое ки аз Далер пайравӣ мекунанд (ошкоро эълон мекунанд, ки дигар муштарии Тсел нестанд, чун теъдоди онҳое ки ин коро анҷом додаанд, кам нест, вале онҳо ба қавле хомушона ва бе сару садо симкорти Тселро “талоқ” карданд), зиёд мешавад. Аз ҷумла худи ман ҳам чунин тасмим дорам, аммо намехоҳам ки 70 сомонӣ барои ширкат сарфкардаам ҳайф шавад. То поёни моҳ интизор мешавам ва вақте вазъ беҳтар нашуд, бо Тсел худоҳофзӣ мекунам. Ба сифати бонус (он гуна ки ширкатҳои мобилӣ барои ҷалби муштарӣ гоҳ-гоҳе иқдом кардаву бонусҳо медиҳанд) пеши ҳамон дӯст меравам ва хоҳиш мекунам чорзону нишаста то “тар шудани дили ман” Тселро “навозиш” кунад…  

Сабқати бодабдабаи гуштии миллӣ ва чанд консерти идона дар Филармонияи давлатии Тоҷикистон феҳристи нопурраи чорабиниҳои оммавии шаҳри  Душанбе ҳастанд, ки дар бахшҳои рекламаи радио ва телевизион пай дар пай таблиғ мешаванд. Ин ҳама дар ҳоле ки ҷаҳонро “воҳима”-и каронавирус зер кардаву Созмони ҷаҳонии беҳдошт пандемия эълон кард. Ва боз ин ҳам дар пасманзари иқдомҳои ахир дар кишвар дар самти пешгирӣ аз ин вируси “даҳшатфикан”: муваққатан манъ шудани намози панҷвақтаву ҷумъа дар масоҷид ва хатми “маршировка”. Навбатпоиҳо пушти дари дуконҳои ордфурӯшӣ ва гарм шудани бозори равғанфурӯшон ҳам атрофи овозаву дарвозаи каронавирус сурат гирифтанд.

Бо таваҷҷуҳ ба хавфи паҳншавии вируси мазкур, иқдоми манъи намозгузорӣ дар масҷид (хосатан бо назардошти он ки беморӣ бештар аз гиребони солмандон мегирад) қобили дастгирист. Манъи “маршировка”-ро бошад, бидуни вирусе ҳам ҷонибдорӣ мекунам. Аммо агар дар як ҷо гирди ҳам омадани теъдоди бештари одамон (дар мисоли масҷид) хафви паҳншавиро биафзояд, пас чаро баргузории чорабиниҳои дигар, ки онҷо афроди сину соли гуногун ҷамъ мешаванд, муваққатан манъ намешаванд? Манзур сабқати гуштии миллӣ ва чандин консерти овозхонҳо ба муносибати Наврӯз аст, ки ин шабу рӯз зиёд таблиғ мешаванд.

Хуб нест, то замони беҳтар шудани вазъи гирифторӣ ба каронавирус дар ҳамсоякишварҳоямон – Чину Афғонистон чунин маъракаҳо низ баргузор нашаванд?

Ин хуб аст, ки ҳанӯз дар кишвари мо ҳолати гирифторӣ ба каронавирус сабт нашудааст ва Худо кунад, ки ҳеч гоҳе сабт нашавад, аммо мақоли “эҳтиёт ними ҳаёт”-ро набояд фаромуш кард. Агар барои ҷилавгирӣ аз бемории мазкур иқдом кардаем, беҳтар нест дар ҳама самт онро ҷиддӣ бигирем? Ба вижа дар вазъе ки торафт доираи кишварҳои бидуни каронавирус тангтар мешавад. Чанд рӯз пеш Қазоқистон ба феҳрасти давлатҳои “каронавирусӣ” ворид шуд ва ҳоло мегӯянд, Узбакистони ҳамсояи мо ҳам онҷост. Агар ин хабар сиҳат дорад, пас аз чор ҳамсоя дар сетои он ин вирус пайдо шудаст. Ҳоло бояд иқдомҳои кишвари мо ҷиддитар шаванд ва масъулияти ҳар шаҳрванд бештар. Як бому ду ҳавоӣ ҳоло ба нафъе ҳеч касе нест…

Абдуллоҳ Раҳмон, падари дӯст, бародар ва ҳамсабақи хеле гиромии мо – Фазлуллоҳ Раҳмонов даргузашт. Хабари хеле дарднок ва такондиҳанда…

Худованд ҷойи падари азизро ҷаннат бигардонад ва ба дӯсти мову тамоми пайвандону наздиконаш сабри ҷамил ато фармояд!

Абдуллоҳ Раҳмон аз тоҷиконе буданд, ки умри худро барои ҳифзи забони тоҷикӣ дар Узбекистон сипарӣ намуданд. Даргузашти ӯ бешак барои тамоми тоҷикзабонони ҳамсоякишвари мо      

Маҳз бо талошҳои ӯ дар замони хеле душвор мактабҳои тоҷикӣ ҳифз шуданд. Умре муаллим буданд, умре шоир буданд ва умре барои асолати забони тоҷикӣ талош варзиданд.

Соли сипаришуда ду маротиба барои табобат Тоҷикистон омаданд. Ҳар вақт ки барои аёдат мерафтем, мавзӯи аслии суҳбати эшон забони тоҷикӣ буд. Чизе ки зиёд боиси хурсандиашон буд, беҳтар шудани вазъи забони тоҷикӣ дар Узбекистон пас аз соли 2017 ва чизе ки зиёд нороҳаташон мекард, забони хароби таблиғоту шиорҳои таблуҳои Тоҷикистон буд.

Сад дареғ, ки натавонистем бештар ба дидорашон биравем ва бештар аз суҳбатҳояшон барҳра бигирем. Дареғ, ки забони тоҷикӣ аз як пуштибони қавӣ маҳрум гардид. Дареғ…

Чӣ навиштанамро намедонам, ҳарфҳои зиёде барои гуфтан ҳаст, аммо ҳама чӣ ба ҳам даромехтаанд. Аз чӣ оғоз кардану бо чӣ анҷом додани суханро намедонам.

Парвардигоро! Бандаатро, ки ба сӯят баргашт дар беҳтарин минтақаи биҳишт мақом бидеҳ! Худат бузургу тавоно ва доно ҳастӣ!

30 рӯз аст, ки Далер Шарифов, дӯст ва ҳампешаи рӯзноманигори ман дар озодӣ нест. Тақрибан соатҳои 10-и 28 январ ба ман тамос гирифта гуфт, ки барои як суҳбат даъват шудааст. Ва ин суҳбат тавре огоҳ ҳастем ду моҳ ҳабси пешакии вайро дар пай дошт.

Ӯ дар замоне боздошт шуд, ки Тоҷикистон ба ду маъракаи бузурги сиёсӣ омодагӣ мегирад. Яке аз онҳо интихоботи парлумонӣ аст, ки ҳамагӣ баъди як рӯзи дигар баргузор мешавад…  

Далели боздошти Далерро бархеҳо дар Фейсбук рисолаи “Муҳаммад ва терроризм” гуфтанд. Рисолае, ки Далер бовар дошт бо сиёсати ҳукумат дар мавриди муқовимат бо ифротгароӣ ва мубориза бо терроризм дуруст мегирад.  

Баъдан, Додситони кулл ба 200 мақолаи давоми 7 соли ахир навиштаи ӯ ишора карда, онҳоро “дорои муҳтавои экстремистӣ” хонд. Далер дар гузашта чанд маврид ба мақомот даъват шуда буд, вале он замон дар навиштаҳояш “муҳтавои экстремистӣ” намеёфтанд. Гузашта аз ин изҳороти додситонӣ собит мекунад, ки боздошти Далер Шарифов ба фаъолияти касбӣ рабт дорад. Яъне, андешаи иддае аз ҳамкасбон, ки Далерро рӯзноманигор намешиносанд ва инро баҳонае барои худдорӣ аз изҳори назар дар мавриди қазияи ӯ месохтанд, бепоя аст. Дар ин қазия чанде аз онҳое ҳам сукут карданд, ки худро наҳангҳои журналистика мепиндоранд ва дар маҳфилҳои рӯзноманигорӣ, хосса ҳамасола дар рӯзи 3 май бо сароҳат аз ҳамрайъии журналистон ҳарф мезананд.

Журналистикаи тоҷик ҳоло ба марде шабоҳат дорад, ки ду пояш ланг аст. Аммо бояд иқрор шуд, ки вазъи ҳамрайъӣ ҳанӯз буҳронӣ нашудааст. Мисоли рӯшан ҳамин қазияи Далер Шарифов аст. Ҳампешаҳои зиёде дар шабакаҳои иҷтимоӣ изҳори назар карданд ва зери изҳороти журналистону ҷомеаи шаҳрвандӣ имзо гузоштанд. Изҳороте ки дар он баррасии одилонаи парванда дархост мешуд. Ва ин ҳамон мақоли мардумии “то реша дар об аст”-ро ба ёд меовараду то андозае ба инсон умед мебахшад.

Ва инҷониб ҳам умед дорам, ки решаи ҳамрайъӣ торафт на хушк, балки бузургтару бузургтар мегардад. Ва ҷомеаи рӯзноманигорӣ дар сурати пеш омадани қазияҳои монанд, ҳатто барои онҳое ки дар чунин қазияҳо худро канор мекашанд, бетарафӣ ихтиёр намекунанд.

Далер аз нафароне буд, ки дар лаҳзаи душворӣ дасти ҳампешаҳоро мегирифт. Мисоли рӯшан қазияи ҳамкасби дигари мо М.Ҳ. аст, ки Далер аз рӯзи аввал то поёни ин қазия дар паҳлӯи ӯ буд ва кумак мерасонд. Инро ҳамаи афроди огаҳ аз қазияи мазкур медонистанд (ва мутаасифона дар қазияи М.Ҳ. низ бархе журналистон дар сангари муқобил қарор гирифта, матлабҳои зананда навиштанд).

Умедворам, қазияи Далер Шарифов бо хубӣ меанҷомад ва сӯитафоҳумҳо бартараф мегарданд. Дубора дар озодӣ сари як пиёла чой ё як финҷон қаҳва дар ҷамъи дӯстон аз шухиҳои ӯ завқ карда механдем…